Każda metropolia ma swój niepowtarzalny rytm, a jednym z najciekawszych czynników, które budują lokalną identyfikację, jest język. Mowa warszawska, choć dziś coraz sporadyczniej spotykana na ulicach stolicy, przez wiele lat była stałym składnikiem życia powszedniego warszawiaków. To dzięki niej Warszawa miała swój wyjątkowy klimat, w którym mieszały się oddziaływania różnych tradycji, warstw społecznych i historycznych wydarzeń.
Wyrażenia takie jak „bryka”, „szmaciak” czy „melina” niosły nie tylko konkretne znaczenie, ale również emocje i barwę, których nie sposób oddać w ogólnej mowie. Były jak melodia – łatwe do rozróżnienia, rytmiczne i niepowtarzalne. To właśnie ta oryginalność powoduje, że gwara została tematem badań lingwistów, inspiracją dla twórców kultury i ważnym elementem edukacji o historii miasta.
Dziś odtwarzanie i promowanie dawnego języka to nie tylko sentymantalna podróż do minionych czasów. To także okazja na tworzenie mostu między pokoleniami – dawniejsi warszawiacy mogą dzielić się swoją znajomością, a młodsi poznawać wyrażenia, które brzmią jak fragmenty historii sprzed lat. Wprowadzenie gwary w spektakle teatralne, występy czy warsztaty pozwala odczuć atmosferę dawnej stolicy i pojąć, jak istotną rolę gwara pełnił w kształtowaniu relacji sąsiedzkich.
Fundacja Warszawiaki pokazuje, że kultura nie musi być zamknięta w instytucjach, lecz może funkcjonować na deptakach, w podwórkach i na scenach. Dzięki takim inicjatywom mowa warszawiaków odzyskuje swoje pozycję w świadomości warszawiaków, a jednocześnie staje się bodźcem do kreowania nowoczesnej, prawdziwej tożsamości stolicy.