Jeżeli prędkość obrotowa uzyskana przez silnik będzie dostatecznie duża, to z chwilą włączenia prądu stałego do uzwojenia magnesującego silnik otrzyma chwilowe zwiększenie momentu w wyniku wzajemnego oddziaływania na siebie pola stojana i pola wytworzonego przez magneśnicę. Jeżeli to chwilowe zwiększenie momentu będzie dostatecznie duże, to silnik wpadnie w synchronizm, czyli zacznie obracać się z taką samą prędkością jak pole magnetyczne stojana. Moment obrotowy, jaki wytworzy silnik synchroniczny w chwili włączenia do uzwojenia magnesującego prądu stałego, nazywa się momentem wpadu. W praktyce przyjęto określać moment obrotowy, jaki wytwarza silnik przy 95-procentowej prędkości obrotowej synchronicznej, znamionowym momentem wpadu. Znamionowy moment wpadu wynosi od 60 do 100% momentu znamionowego silnika.