Słodycz w duszy… Światło w oczach… Nostalgia w sercu… I ta rozkoszna świadomość spełnienia. Nigdy nic innego nie dawało mi takiego uczucia. Bieszczady i Bieszczadzkie Anioły w tym roku zgodnie z zapowiedzią były wspaniałe. Oczywiście było mnóstwo pracy i nieustające zmęczenie, które już stało się tak nieodłącznym elementem każdego z nas, że przestaliśmy zwracać na nie uwagę. Ale zmęczenie mija, a pozostaje ogromna satysfakcja i uczucie szczęścia, że tworzymy coś naprawdę wyjątkowego i to wszystko jednak działa.

    Końcowa impreza dla nas była zwieńczeniem kilku dni pracy, niedospanych nocy i jej wspomnienie przesłoniło wszystko, co było wcześniej. Niepowtarzalna atmosfera, roześmiane twarze przyjaciół, a w powietrzu wibracje tak wysokie, że aż w środku coś drży z rozkoszy. Po raz kolejny powiedziałam: Nie wiem, co musiałoby się wydarzyć, żebym tu nie przyjechała. Będę na pewno. I choć wielu z nas w chwilach kryzysu i skrajnego zmęczenia mówiło: „Nie, ja w przyszłym roku już nie…”, to jednak wiemy doskonale, że nadal nam się chce, że przyjedziemy na Bieszczadzkie Anioły w przyszłym roku i znów razem zbudujemy coś pięknego.

    Nie jesteśmy całkiem normalni. Jasne, że nie. Bo kto normalny jedzie na wakacje, czy bierze urlop, przejeżdża setki kilometrów, żeby nie dosypiać i przez kilka dni pracować za darmo po kilkanaście godzin? Ale czy za darmo? Nie. To, co dostajemy w zamian jest bezcenne. Satysfakcja, czy po prostu uśmiech i dobre słowo osób, które myślą i czują tak samo. I czasem wystarczy tak niewiele, by uczynić tak dużo. Wiem, że jesteście tam, rozsiani po całej Polsce.

    Wiem, że spotkamy się jeszcze nie raz. I znów zaśpiewamy: „Nie ma rzeczy niemożliwych!” I choć Wy także o tym wiecie, powiem jeszcze raz: Jesteście wspaniali! Kocham Was!

„Samotni

we wszechświecie

szukamy

przyjaciół.

Tak długo,

aż uwierzymy

w ich obecność

naprawdę…”

             Jan Rybowicz

                                                                                    Maq