W dniach 5-7 grudnia w Amherst (pogranicze USA i Kanady) odbędzie się pierwsza konferencja naukowa w ramach przygotowywanego od dwóch lat „Projektu Jezus”. Celem przedsięwzięcia, wzorowanego na ponadwyznaniowym „Seminarium o Jezusie” ma być „przebadanie problemu historyczności Jezusa w oparciu o rygorystyczne zastosowanie metod historyczno-krytycznych do ewangelii i związanych z nimi pism”. W Projekt zaangażowani są głównie świeccy badacze z Komitetu d/s Naukowych Badań nad Religią: na pierwszym seminarium, wbrew nadziejom organizatorów, pojawi się zaledwie kilku spośród czołowych badaczy wczesnego chrześcijaństwa.

Czytając takie teksty jak  artykuł "Rozwój duchowy - czy na pewno "rozwój"" autorstwa Pana Marka Stefaniaka, człowiek musiałby chyba rzucić pracę i poświęcić się w całości pisaniu polemik i odpowiedzi. Nie będę się zajmował całym tekstem, bo pewnie mój własny tekst zabrałby ze dwa albo i trzy razy tyle miejsca, co sam artykuł. Można moje dość luźne uwagi traktować jako polemikę, ale ja osobiście traktuję go jako „dodatek” do artykułu pana Marka. Niniejszy tekst pomyślany był jako komentarz do umieszczenia pod artykułem, ale zrobił się on zbyt długi. Pisany był w nocy z soboty na niedzielę (około 1 i 2 w nocy) i to pisany „jednym tchem”. W niedzielę rano przejrzałem i stwierdziłem, że wiele zdań jest baaardzo długich, ale postanowiłem ich nie zmieniać, lecz pozostawić w ich pierwotnej formie. A ponieważ odpowiedź ma charakter osobisty, więc jako ilustrację (obok) włożyłem swoje własne logo (synkretyczne, bez wątpienia).

Jest w Liście Apostoła Pawła do Rzymian jeden z ważniejszych fragmentów Nowego Testamentu, mówiący o chrześcijańskiej walce z grzechem. Są nim słowa Apostoła, zapisane w rozdziale 7,13-25. Ów tekst ukazuje nam wewnętrzny niepokój człowieka wiary. To rozdarcie – ów niepokój – uwidacznia się w walce pomiędzy pragnieniem dobra, zwycięstwa, a skłonnością ulegania złu. Częstokroć stajemy przed takim samym dylematem – chcę czynić dobro, a jednak zwycięża zło. Zastanówmy się ilekroć my przeżywamy tę samą walkę? Jak zrozumieć tę sytuację? Jak żyć w takim rozdarciu? Jak skutecznie walczyć z grzechem? Te pytania poprowadzą nasze rozważania nad tekstem Apostoła Narodów.

Z badań wynika, że parafia działająca w społeczności lokalnej dla większości społeczeństwa jest centrum życia religijnego, ponadto dla znacznej grupy jest szkołą społecznego działania oraz miejscem, gdzie znajdują oparcie w potrzebie. Znacząca większość Polaków w jakimś stopniu wspiera lokalną parafię finansowo oraz czuje się z nią związana, choć nie ma poczucia wpływu na to, co się w niej dzieje i – co szczególnie zastanawia – nie chce go mieć. To wyniki badania CBOS.